ΣΠΗΛΑΙΟ «ΑΜΥΓΔΑΛΕΩΝΑ» ΚΑΒΑΛΑΣ

Back to the Roots, Back to the Future

Ο Κομφούκιος λέει ότι η : «η μεγαλύτερη σοφία, είναι να γνωρίζεις πόσα δεν ξέρεις» …

Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω στο χρόνο, ψάχνοντας επίμονα μέσα στο πυκνό πουρνάρι, για το σπήλαιο «Αμυγδαλεώνα», τη σπηλιά που για πολλούς από εμάς ξεκίνησαν όλα τούτα, η διάσημη αυτή ρήση αποδείχθηκε πέρα ως πέρα αληθής! Είναι απίστευτο πόσα αγνοούσαμε για τη σπηλαιολογία, τη γεωλογία, τη φύση, τους άλλους, για εμάς τους ίδιους…

Η βλάστηση στα ανάντη του Αμυγδαλεώνα έχει πυκνώσει και «πνίξει» την είσοδο. Ο καρστικοποιημένος ασβεστόλιθος, της Μάζας της Ροδόπης, δυσκολεύει το βήμα μας. Με υπομονή και την απαραίτητη δόση τύχης, ο Τάσος μετά από ένα γεμάτο μισάωρο, εντοπίζει την ευρύχωρη, ελλειψοειδούς διατομής ( 3Χ2m περίπου), κατωφερή είσοδο.

Ο χώρος φέρνει και άλλες σκόρπιες αναμνήσεις: υπέροχους ανθρώπους που γνωρίσαμε, εκπληκτικές στιγμές, μοναδικές εμπειρίες, απίστευτα συναισθήματα, φιλίες που στέριωσαν! … Δεν είναι όλοι παρόντες, κάποιοι στην πορεία εγκατέλειψαν, λοξοδρόμησαν ή απλά κουράστηκαν.

Μετά το πρώτο στενό πέρασμα, δεξιά και αριστερά από την είσοδο, ανοίγονται δύο στενοί διάδρομοι. Ο ένας καταλήγει σε μια χαμηλοτάβανη αίθουσα, διακοσμημένη με καστανόχρωμα «κοράλλια». Στο τέλος του άλλου διαδρόμου που απαιτεί σύρσιμο, ένα κουνάβι, τρομαγμένο από τους φακούς μας, παρατά αλαφιασμένο το φαγητό του, αναζητώντας βιαστικά καταφύγιο κάτω από κάποια βράχια. Το σπήλαιο έχει σχετικά μικρό μήκος. Ο κύριος θάλαμός του, έχει μερικές ενδιαφέρουσες απολήξεις χωρίς συνέχεια.

Τα σπηλαιοθέματα που κυριαρχούν είναι τα «κοράλλια», υπάρχουν κάποιοι βοτρυοειδείς σταλαγμίτες και ένας υπέροχος τοίχος με σταλαγμιτικό υλικό ροής από λευκό ασβεστόλιθο. Η σταγονοροή ακόμη και μετά τη χθεσινοβραδινή βροχή είναι ελάχιστη, η απουσία νυχτερίδων κάτι παραπάνω από εμφανής.

Μαζεύουμε κάποια δείγματα για να τα στείλουμε στο ΙΝ.ΣΠ.Ε.Ε, καταγράφουμε τις επιγραφές επισκεπτών από το μακρινό 1959, φωτογραφίζουμε. Ο χρόνος κυλά γρήγορα, οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας επιβάλλουν, να αφήσουμε την χαρτογράφηση, για την επόμενη φορά.

Πότε άραγε θα είναι η επόμενη φορά; Ποιος μπορεί να ξέρει; Τι σημασία έχει τελικά;

Μέχρι τότε, μέχρι την επόμενη φορά! Μείνετε συντονισμένοι, η εξερεύνηση και το «ταξίδι» συνεχίζεται…

ΒΑΡΑΘΡΟ ΚΡΑΝΟΧΩΡΙΟΥ ΚΑΒΑΛΑΣ

    Σάββατο 2 Μαρτίου 2019. Άλλη μια εξόρμηση στα βουνά της Λεκάνης, μετά τις πολύτιμες πληροφορίες από έναν παλιό καλό φίλο: ένα βάραθρο στα πέριξ με βάθος μεγαλύτερο από 20 m.
    Πρωινή συνάντηση στο γνωστό σημείο, καφεδάκι, συγκέντρωση υλικών μαζί με κάποιες τελευταίες λεπτομέρειες και πορεία προς το βορρά… Πολύνερο, Κρανοχώρι, … φτάσαμε!
    Γυρίζεις το ρολόι πίσω ανατρέχοντας σε σκόρπιες πληροφορίες από τα πανεπιστημιακά σου βιβλία, για τη Μάζα της Ροδόπης με το κρυσταλλοσχιστώδες υπόβαθρο που τη χαρακτηρίζει. Μπροστά σου όμως ξανοίγεται ο χώρος, ο τόπος και οι μυρωδιές σαν γνώριμες από πάντα: Καρστ, βρεγμένη γη και πουρνάρι!
    Η πρώτη αποκάλυψη: δύο είσοδοι εύκολα προσβάσιμες…. Τα επόμενα βήματα είναι μεθοδικά, ..., ο ήχος από το τρυπάνι που «γαζώνει» το βράχο να ηχεί παράταιρος μέσα στην ασάλευτη ηρεμία του δάσους, βύσματα να γαντζώνουν σταθερά στον ασβεστόλιθο, καραμπίνερ, κόμποι και έφτασε πλέον η στιγμή! … Κρεμασμένος στο κενό προσπαθείς με τα μάτια να «τρυπήσεις» το σκοτάδι, να δεις τον πυθμένα. Το DistoX λέει τη δική του αλήθεια, κάτω από τα πόδια σου απλώνεται ένα κενό 20m (μετά, ποιος ξέρει;) … Κοιτάς τη λανιέρα και τον καταβατήρα, ανατρέχεις νοερά στις στιγμές της εκπαίδευσης, σιγουρεύεσαι ότι όλα είναι σωστά. Η καρδιά σου αρχίζει να χτυπά γρηγορότερα καθώς τα επινεφρίδια πλημμυρίζουν τις φλέβες σου με αδρεναλίνη… Ελευθερώνεις τον καταβατήρα, ξεκινάς την καταρρίχηση και νιώθεις σα να σε καταπίνει στα σπλάχνα του ένα προϊστορικό τέρας (άραγε υπήρξαν ποτέ;). Το φως από το φακό σου «εισβάλλει» αυθάδικα, προκλητικά σχεδόν μέσα στο πηχτό σκοτάδι…
    -12m, -13m, -14m και συνεχίζεις να κατεβαίνεις. Μπορείς πλέον να διακρίνεις τα πρώτα σπηλαιοθέματα. Μυρίζεις τη νοτισμένη γη και η μνήμη σου σε ταξιδεύει φευγαλέα στην παιδική σου ηλικία, στην πρώτη σου εξερεύνηση στη δίπλα γειτονιά, στην πρώτη ανοιξιάτικη βροχή που θυμάσαι! Νιώθεις μια γλυκιά θαλπωρή και πλέον είσαι ήρεμος, καθώς η υπόφυση εκκρίνει ενδορφίνες σε ισόποσες δόσεις..
    -18m, -19m, -20m, έφτασες! Περιμένοντας τους υπόλοιπους σπηλαιοσύντροφους, θρονιασμένος πάνω σε έναν ευμεγέθη κώνο κορημάτων, θαυμάζεις τη φαντασία και τις άπειρες δυνατότητες τούτης της στέρφας γης: Ογκόλιθοι από την κατακρήμνιση της οροφής του σπηλαίου, πολύχρωμοι- ποικιλόσχημοι σταλακτίτες και σταλαγμίτες, κοράλια, αρκετό γουανό, νυχτερίδες να πετούν ολόγυρα τρομαγμένες και ενοχλημένες από τους πρόσκαιρους, ιδιότυπους επισκέπτες…
    Η δέσμη laser του DistoX σε πληροφορεί ότι το σπήλαιο συνεχίζει για 50-55m ακόμη… Προχωράς, χαρτογραφείς, σχεδιάζεις, φωτογραφίζεις… Το σπήλαιο στενεύει,, κάποιος στενός διάδρομος έχει κλείσει από πτώση ογκόλιθου. Τέλος! Είσαι πλέον 52m κάτω από την επιφάνεια κι όμως αισθάνεσαι μια άγρια χαρά, ευτυχία...
    Νιώθεις ελεύθερος! Έχεις νικήσει όλους ( ; ) τους φόβους σου!
    Είσαι ελεύθερος! 
    Επιτέλους!

* Το βάραθρο Κρανοχωρίου εξερευνήθηκε  στις 02/03/2019 από τα μέλη του Σ.Χ.Ο.Καβάλας  Παπαποστόλου Θεόδωρο, Πιπέρη Θεόδωρο, Πολυχρονιάδη Τάσο και Σεμαλτιανό Νίκο. Η χαρτογράφησή του έγινε στις 03/03/2020 από τα μέλη του Σ.Χ.Ο.Καβάλας Παπαποστόλου Θεόδωρο και Σεμαλτιανό Νίκο. Διαθέτει δύο εισόδους 2Χ1,5m και 1,5Χ1m περίπου σε πολύ κοντινή απόσταση η μια από την άλλη. Το συνολικό βάθος του σπηλαιοβάραθρου είναι 52m. Το κατακόρυφο ραπέλ έχει μήκος 22m, ενώ στη συνέχεια προχωρά με μεγάλη κλίση πάνω σε λατύπες και ογκόλιθους λόγω καταπτώσεως τμημάτων της οροφής.  Στην αριστερή πλευρά του βαράθρου, λίγο πριν από το τέλος του κυρίου τμήματος του σπηλαίου υπάρχει πολύ στενός διάδρομος, που οδηγεί σε μια μικρή αίθουσα κάτω από το κύριο τμήμα του βαράθρου. 
Το βάραθρο διαθέτει πλούσιο και εντυπωσιακό σπηλαιοδιάκοσμο αποτελούμενο κυρίως από σταλακτίτες, "κουρτίνες¨ και  "κοράλλια". Στις δύο επισκέψεις που πραγματοποιήθηκαν δεν παρατηρήθηκε παρά ελάχιστος αριθμός νυχτερίδων.